DNI KRAJÓW EUROPEJSKICH w Szkole Podstawowej Nr 3 w Zielonce


Irlandia Holandia Francja Austria Belgia Finlandia Grecja Hiszpania Niemcy Szwecja Włochy
PREZENTACJE 2002/2003
       W iodącym projektem w drugim semestrze r.szk. 2002/2003 było poznawanie krajów europejskich. Każda klasa od trzecich do szóstych miała przygotować prezentację jednego kraju. Uroczyste losowanie krajów przez klasy odbyło się na naszym szkolnym spotkaniu Jasełkowym. Klasy pracując każda w swoim tempie przygotowywały scenariusz, zbierały materiały, obmyślały prezentację, szykowały stroje i dekoracje pod opieką wychowawcy. To na nim spoczywała główna troska i odpowiedzialność za całość przedsięwzięcia. Mnóstwo pomocy, pomysłów i wkładu pracy zawdzięczamy także rodzicom. Chwała im za to, że z taką ochotą i ambicją wspierają wysiłki dzieci, wychowawców i zespołu nauczycielskiego.

      Na tej stronie hiperłącza do podstron o poszczególnych prezentacjach klas umieszczone są na mapie. Klikaj na mapie w obszar kraju, aby zobaczyć relację ze szkolnych prezentacji o nim.

      Prezentacje odbywały się w kolejności:
Irlandia     kl.3A  17 marca (Dzień św.Patryka)
Holandia    kl.4B  1 kwietnia
Francja      kl.4A  25 kwietnia
Grecja        kl.6B  9 maja
Belgia        kl.3B  13 maja
Niemcy      kl.6A  23 maja
Finlandia   kl.5C  29 maja
Hiszpania  kl.6C  4 czerwca
Włochy      kl.5A  5 czerwca
Szwecja    kl.5B  12 czerwca
Austria     kl.4C  13 czerwca



W N I O S K I
       Efektem naszej wspólnej środowiskowej pracy w jednym semestrze roku szkolnego 2002/2003 jest zjawisko tworzenia serii specyficznych przedstawień, niesłychanie nowatorskiej formy pracy pedagogicznej. Wdrażanie do praktyki szkolnej formy pracy tak zwanych projektów edukacyjnych zalecane przez twórców reformy szkolnictwa zaowocowało u nas interesującą odmianą - spektakli multimedialnych. Przedstawienie tradycyjnie praktykowanych w szkołach form teatralno-tanecznych płynnie łączyło się z komputerową prezentacją (PowerPoint) oraz fragmentami nagrań wideo i obrazem wideo przechwytywanym przez kamerę na żywo, a wszystkie prezentowane były naprzemiennie na dużym ekranie przez projektor multimedialny.
       Złożona i urozmaicona forma przedstawień, nasycona nowoczesną technologią multimedialną podniosły atrakcyjność tych spektakli dla widzów, mimo, iż nie były one ani zbyt długo przygotowywane, ani też nie były profesjonalnie teatralnie zbyt wyćwiczone. Powstawały pod kierunkiem wychowawców o różnych specjalnościach, którzy nie byli specjalnie przygotowani do pracy nad formami recytatorskimi i teatralnymi, ponieważ zazwyczaj powierza się je polonistom. Nasze przedstawienia przełamały sztampę szkolnych apeli okolicznościowych, organizowanych bardzo żmudnym wysiłkiem małej garstki uczniów i pojedynczych nauczycieli polonistów jako kierujšcych akcją. Takie imprezy zazwyczaj bywały za trudne w odbiorze dla mniejszych dzieci, i nudne dla starszych. Mimo radości starszych uczniów z zamiany planowych lekcji na oglądanie akademii zawsze były problemy z zachowaniem ciszy i porządku wśród widzów.
       Ku zdumieniu i sporej satysfakcji społeczności szkolnej nasze tegoroczne bardzo ciekawe i wesołe spektakle powstały przecież pod opieką nauczycieli wychowania fizycznego, matematyki, przyrody. Może po raz pierwszy okazało się, że poloniści nie muszą mieć wyłącznych praw (i ciężkich obowiązków) do organizowania apeli i przedstawień. Oczywiście występy klas prowadzonych przez wychowawców-polonistów były równie fascynujące i pełne humoru. Ale największą niespodziankę zrobiły nam najmłodsze dzieci prezentujące się na forum szkoły czyli klasy trzecie, które popisały się licznymi talentami muzycznymi i tanecznymi, sprawnie korzystały z mikrofonu i zgrabnie go sobie przekazywały.
       Wśród wniosków i uwag zbieranych na gorąco dominują szczery podziw, aplauz, podziw, zwłaszcza goście na prezentacjach - rodzice są zachwyceni, także, gdy obserwują radość dzieci widząc ich ożywienie, zaciekawienie, pobudzenie emocji, zainteresowań, wzrost ambicji dorównania innym występującym.
       Koszty ''wytworzenia'' przedstawienia niekiedy mogą wydawać się zbyt duże. Może pochłonęły zbyt wiele czasu, zbyt wiele lekcji musiało być zamienione na próby, być może ze szkodą dla programowych zajęć. Brak prawdziwej auli czy dużej sali wielofunkcyjnej w szkole spowodował zaanektowanie na cel przedstawień sali gimnastycznej, której wadą jest kiepska akustyka i wentylacja, nieprawidłowe południowe oświetlenie, brak naturalnej sceny i podium, brak stałych siedzeń dla widowni. Urządzanie prób i przedstawień w sali gimnastycznej pozbawia też dzieci planowych zajęć w-f w tym miejscu, a nie zawsze są dobre warunki atmosferyczne do gimnastyki na dworzu. Aby pokonać te różne przeciwności, trzeba precyzyjnie umawiać godziny prób i występów z nauczycielami w-f, SKS-u i osobami wynajmującymi salę, trzeba wielokrotnie wnosić i wynosić ławeczki, zasłaniać prowizorycznie olbrzymie okna, przenosić kolumny wzmacniacza i kable, zwalczać awarie mikrofonu, ustawiać lub zawieszać za każdym razem ekrany, przywozić z sali komputerowej sprzęt multimedialny i UPS, przenosić dekoracje z drugiego końca szkoły. Wszystko to już przetrenowaliśmy wielokrotnie. Na szczęście sala ma też ogromne zalety - zasłonę dzielącą na dwie części i samą wielkość.
       Doprowadzenie do finału realizacji przedstawienia zbyt mocno jednak obciążało wychowawców klas, poddawało ''ciężkiej próbie'' ich kontakt z klasą i ich zdolności organizacyjne. Dobrym wyjściem na przyszłość byłoby rzeczywiste uczynienie z podobnego zadania projektu edukacyjnego - pracy wieloprzedmiotowej. W sytuacji podejmowania tak pracochłonnych przedsięwzięć konieczne powinno być wcześniejsze jawne ustalenie jednakowych dla wszystkich uczniów szans wykazania się inicjatywą, demokratyczne przydzielanie zadań częściowych oraz sprecyzowanie sposobu oceniania pracy uczniów. Nasza szkoła po raz pierwszy przeprowadziła tak duże zadanie obejmujące prawie wszystkie dzieci zadanie. Dzięki sposobowi prezentacji pracy łatwiej było ocenić jej efekty i wkład pracy niż w naszych szkolnych Festynach i Kiermaszach Adwentowych, które teoretycznie też wszyscy przygotowujemy. Współpraca przedmiotowa w ściśle określonym czasie powinna dać efekty w wytworzeniu dekoracji na lekcjach techniki i plastyki (których godzin nie powinno się ograniczać ani likwidować), w wytworzeniu przez uczniów tekstów dialogów, monologów, melorecytacji, piosenek, rapów, gestów i tańców, opracowaniu schematów postaci przedstawienia, samodzielnym tworzeniu scenek, łączeniu scen w układ scenariusza itd. - to na lekcjach języka polskiego, muzyki i w-f, a to wszystko poprzedzone zbieraniem i porządkowaniem informacji na lekcjach przyrody, historii, informatyki, religii i sztuki. Nie ma we współczesnej szkole podstawowej lekcji organizowania ani zarządzania. Metoda pracy międzyprzedmiotowej w formie projektu doskonale wpasowuje się w tę lukę i jest jedyną formą pracy, która może objąć wszystkie dzieci.
       Wśród refleksji wychowawców po występie przeważa ulga i ogromne zmęczenie sprawami organizacyjnymi. Często rozpoczęcie pracy poprzedzały obawy, że wylosowany kraj jest akurat mało atrakcyjny do pokazania, albo że niesforna klasa nie sprosta zadaniu. Potem jednak do pomocy przystępowali wszyscy, którzy widzieli sens przedsięwzięcia, podsuwali pomysły, zbierali materiały, foldery i fotografie, udawali się nawet do ambasad, tworzyli prezentacje komputerowe, razem układali scenariusz, projektowali i wykonywali wspólnie z dziećmi dekoracje i stroje, no i byli obecni na występie. Szkoła zawdzięcza wszystkim pomocnym osobom bardzo wiele. Szczególnie cenimy sobie dobrą współpracę z rodzicami. Jednak nie zawsze będziemy mogli liczyć na tak wielkie zaangażowanie, ofiarność i wolny czas rodziców naszych uczniów. Z pewnością ta rodzicielska pomoc uratowała wiele sytuacji, wskazała wyjście w momentach niemal rozpaczliwych, była bezcenna dla przemęczonych nauczycieli, zagrzewała dobrym przykładem, ale właściwie wszyscy dopiero wypracowujemy te nowe metody pracy. Celem innowacji jest lepsze uczenie i organizowanie uczenia się. Granicą nieprzekraczalną powinno być wyręczanie, które nie uczy, lecz psuje ucznia. Od lepszego zorganizowania będzie zależała samodzielność i właściwy rozwój ucznia.

       Każde przedstawienie było wyczekiwane z ciekawością przez ogół szkolny. Każde zostało obejrzane z podziwem i nagrodzone gromkimi brawami. Każde z przedstawień miało też swój ciąg dalszy na stronie internetowej szkoły. Stopniowo rozwija się zainteresowanie relacją i fotografiami z przedstawień. Uczniowie najbardziej dopytują się i interesują stroną o swym przedstawieniu, ale w miarę przybywania inscenizacji przybywa także relacji na naszej stronie, więc wizyty i powtórne wizyty zainteresowanych na naszej stronie mnożą się. Wreszcie autorowi strony udało się pozyskać także relacje i teksty ułożone przez samych wykonawców przedstawienia. Tak z pożytkiem przebiegło zastępstwo informatyka na przyrodzie w klasie 6A. Uczniowie i ich rodzice z wielką satysfakcją odnajdują swe teksty w Internecie.
      Z racji prowadzenia przeze mnie zajęć informatyki, plastyki, techniki oraz kółka plastycznego miałam możność doradzania organizatorom (wychowawcom i uczniom) w wielu sprawach związanych z przedstawieniami. Z racji znajomości dziedzictwa kulturowego (sztuki) konsultowałam dobór treści, pomagałam w koncepcji inscenizacji i dekoracji i umożliwiłam ich wykonanie także na niektórych lekcjach plastyki i techniki. Najwięcej konsultacji wymagały sprawy prezentacji komputerowych - przy ich tworzeniu (zbieraniu materiałów elektronicznych) oraz próby generalne spektakli wraz z multimediami. Pochłonęło to dodatkowo wiele godzin pracy społecznej.
      Uważam jednak,że należało wcześniej w całym planie dydaktycznym szkoły bardziej uwzględnić prezentacje krajów jako tak duże przedsięwzięcia i uczynić z nich prawdziwie wieloprzedmiotowe ścieżki edukacyjne lub projekty międzyprzedmiotowe. Przykładowo różne sfery składowe takiego projektu można by realizować:
  • zbieranie materiałów: informatyka, historia, przyroda, sztuka, religia
  • układanie i redagowanie tekstów: język polski, historia
  • nauka recytacji, dykcji, ekspresji: język polski, sztuka
  • układanie scenek, skeczy, pantomimy, tańców: język polski, muzyka, wychowanie fizyczne
  • projektowanie i wykonanie strojów i dekoracji: plastyka ,technika
  • opracowanie prezentacji komputerowej: informatyka i inne przedmioty
  • opracowanie i zredagowanie relacji, opinii, wywiadów: język polski, język angielski
  • dokumentowanie wydarzeń: samorząd szkolny, kronikarze, klub fotograficzny itp. (gdzie są?)
  • opublikowanie relacji i sprawozdań: informatyka, język polski, j.w.
      Utrwalenie, sprawdzenie i ewaluacja przyswojenia poznanych treści wchodzących w zakres różnych przedmiotów powinno nastąpić jako naturalna i obowiązkowa część projektu dla wszystkich widzów przedstawienia, a także jego twórców. Tylko pod takim warunkiem można będzie uznać takie szkolne przedstawienia za coś więcej niż tylko huczne imprezy, dzięki którym przepadają inne lekcje. Olbrzymi wkład pracy organizatorów nie pójdzie na marne, jeśli odbiorcy czyli konsumenci tych przedstawień będą rozliczani z tego, jak korzystają z takiego sposobu przekazywania wiedzy.
      Niesłychanie wartościowym elementem przedstawień były zagadki i quizy z wiedzy o danym kraju. Wprowadzają one właśnie ożywienie i interaktywność całej gry, przełamują bierny odbiór widzów. Należy te formy rozbudowywać dla większego sukcesu edukacyjnego naszych spektakli.


       Przedstawienia powstawały w zespołach klasowych, sprzyjały więc integracji uczniów, wzajemnemu poznaniu swych talentów, współpracy, rozwojowi pomysłowości. Nauczyciele naszej szkoły wszyscy w bieżącym roku szkolnym ukończyli specjalistyczne kursy komputerowe światowej akcji edukacyjnej INTEL-a "Nauczanie ku przyszłości" prowadzone w naszej szkole przez certyfikowanego lidera tej akcji, Annę Rozalską. Kurs ten promował nie tylko wszechstronne stosowanie technologii komputerowej w nauczaniu, ale i nowe, zadaniowe i twórcze metody pracy. Dzięki uaktywnieniu całego zespołu pedagogicznego, wzajemnemu wspieraniu się i dobremu porozumieniu ze środowiskiem rodzicielskim szkoła zyskuje nowe oblicze - przyjazne dla osobowości dziecka.
       Zyski z przedstawień przeważają. Szkoła przemienia się. Nasi uczniowie więcej się angażują. Ujawniają swe rozliczne talenty. Oswajają się z najnowszą techniką. Pozbywają się nieśmiałości, lęków i uprzedzeń. Uczą się współpracy i odpowiedzialności. Wzrastają w atmosferze tolerancji i otwartości na wszelkie dobro i dziedzictwo kultury. Rozwijają swój twórczy potencjał. Nabierają wiary we własne siły. Przygotowują się do życia we współczesnym społeczeństwie demokratycznym i świecie informacyjnym.
tekst: Anna Rozalska

Stronę opracowywano w trakcie kolejnych prezentacji w roku szkolnym 2002/2003.


poczta szkolna autor: Anna Rozalska